Palec w dupie

Just another WordPress.com site

„I know the time will come when words will fail me. When I can no longer write books, I’m not sure that I will want to go on living.”

with one comment

A. siedzi w drugim pokoju i ogląda  Tōkyō Myū Myū a  ja nie moge przestać myśleć o Pratchettcie i jego ostatnim dokumencie, „Choosing to die”. Powiem od razu, to nie jest dobry dokument. Jest poruszający, wzruszający i zmuszający do myślenia, ale też sprawia wrażenie zrobionego naprędce i na zamówienie telewizji. Fakt, był robiony dla bbc, więc dla telewizji, ale przywykłem od nich oczekiwać czegoś więcej. Godzinne cierpienia sir Terrego Pratchetta ledwo trzymają się kupy i cały dokument zamiast przyciągać widza treścią, przyciąga postacią narratora. Historie, dwie, wzruszają ale równocześnie starannie omijają problemy, które można by z tej okazji omówić. Ale.
Terry Pratchett
Ale ma pierdolnięcie. Mogę narzekać ile chcę, ale jednak cały czas się nad nim zastanawiam, mogę wymawiać omijanie ważnych tematów, ale, cholera jasna, nakręcili i pokazali człowieka, który wypija truciznę, zasypia i potem umiera. I nie jest to pierwszy raz kiedy Terry mówi publicznie, że nie ma zamiaru czekać aż alzheimer mu zabierze talent, pracę, pamięć i człowieczeństwo. A ja, tak po prostu, tego faceta cholernie lubię i mnie skręca, gdy pomyślę ile nienarodzonych książek on chce abortować.

To właśnie jest siłą tego dokumentu. Nie jest głosem w dyskusji o assisted suicide, a jeżeli nim jest to bardzo niewymownym; ten dokument stoi za drzwiami budynku, w którym dyskutują o eutanzaji i pokazuje im dwa palce. Problem, który dokument powinien był poruszyć to problem wolnego wyboru. W zamian za to dostajemy deklarację, że mimo wszystkich przeszkód taki wybór istnieje. Za to dziękuję, sir Terry Pratchett. Dziękuję Peterowi Smedley za to, ze zgodził się by pokazać jego ostatnie chwile w publicznej telewizji. Dziękuję też A., za to że miała więcej przyzwoitości ode mnie i popłakała się gdy Peter zasnął.

Pratchett zapytał  lekarkę  testującą stan psychiczny Petera Smedleya, jak ocenia zdolność do podjęcia decyzji o śmierci. Lekarka odpowiedziała, że musi sprawdzić, czy osoba podejmująca decyzję jest w pełni jej świadoma. Następnie zapytał, czy pozwoliłaby osobie cierpiącej na Alzheimera wypić truciznę. Lekarka odpowiedziała, że zgodziłaby się tylko we wczesnym stadium choroby, gdy może mieć pewność, że alzheimer nie wpływa na możliwość podjęcia decyzji. Terry stwierdził, że pozycja w której się znalazł jest jak paragraf 22; musi odebrać sobie życie zanim choroba sprawi, że będzie chciał umrzeć albo pogodzić się z życiem w sposób, którego nie chce.

W zeszłym roku Pratchett został zaproszony do wygłoszenia Richard Dimbleby Lecture. Nie mógł tego zrobić samemu, zastąpił go Tony Robinson. Nie moge znaleźć nagrania wideo a warto je zobaczyć, w linku wyżej lekko przeedytowana treść przemowy.

Written by palecw0

Czerwiec 23, 2011 @ 9:19 pm

Jedna odpowiedź

Subscribe to comments with RSS.

  1. szprota

    Czerwiec 25, 2011 at 3:11 pm


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: